edit @ 21 Feb 2010 16:18:41 by .::. นศ.ภ.Stitch .::.

วันนี้รู้สึกไม่ค่อยดีเลยอ่ะ ที่จริงก็รู้สึกไม่ดีมาหลายวันแล้วหล่ะ เฮ้อ.. มันก็พูดกันยากนะโว๊ยเพื่อนของแบบนี้อ่ะ คนนั้นก็เพื่อน คนนี้ก็เพื่อน แต่ความเป็นจริงแล้วเราก็ต้องอยู่ข้างเพื่อนคนที่เราสนิทกว่าเสมอแหละ เฮ้อ เฮ้อ เฮ้อ ขอถอนหายใจหลายหลายทีเถอะน่ะ วันนี้อ่ะเรื่องที่ปูไปว่ากุ๊กอ่ะ หยิงผิดมากเลยใช่มั้ยหละที่หยิงไม่ห้ามปูอ่ะ หยิงมันเป็นเพื่อนที่ไม่ดีนิน่า เพื่อนที่ดีเค้าต้องพูดว่า อย่าไปว่ากุ๊กเลยปู ให้คิดถึงใจเค้าใจเรา ถ้าเราโดนบ้างจะเป็นยังไง ใช่ปล่าว ขอโทษทีนะเพื่อนเพื่อนที่หยิงไม่ได้พูดแบบนั้นอ่ะ แต่กลับไปยุให้ปูบอกกุ๊กไปเร็วเร็วเลยอ่ะ แต่เพื่อนจะรู้มั้ยว่าเป็นหยิงอ่ะมันลำบากใจแค่ไหน คนกลางอ่ะมันวุ่นวายจริงจริงน่ะ อีกคนก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ใจร้านเหมือนเด็กเด็ก แถมยังเจ้าคิดเจ้าแค้นอีก ส่วนอีกคนก็กลัวแต่คนอื่นจะโกรธตัวเอง วุ่นวาย เรื่องมาก แล้วจะให้หยิงเอาเรื่องของเพื่อนสองคนมาเล่าไปเล่ามาเหมือนนกสองหัวหรอ เห่อ ไม่มีทางซะหรอก ... เมื่อวานหยิงก็กลัวกิปจะไม่เข้าใจหยิงอยู่น่ะ กิปคงต้องคิดว่าหยิงเข้าข้างปูแน่แน่เลย แต่หยิงอยากบอกว่าเมื่อวานหยิงไม่ได้เข้าข้างปูน่ะ แต่วันนี้อ่ะหยิงเข้าข้างปู ที่เมื่อวานหยิงพูดเหมือนเข้าข้างอ่ะ ก็แค่อยากให้เพื่อนมองปูดีขึ้นแค่นั้น สรุปง่ายง่ายก็คือหยิงไม่อยากให้เพื่อนมองปูไม่ดีอ่ะ ... หลังจากที่ได้เสื้อรุ่นสีไมโล ( เขียวซะ ) ก็นัดไปกินข้างที่กังใหม่ พอหยิงไปไม่เจอใครหยิงอ่ะตกใจมากเลยน่ะ นึกว่าไม่มีใครอยากจะคุยกับหยิงแล้วซะอีก ตอนแรกว่าจะกลับแล้วหละ แต่อยู่ดีดีพิมก็มา แล้วเจ๊นางก็โทรมาบอกว่าเปลี่ยนร้าน มันก็ทำให้หยิงรู้สึกดีขึ้นบ้างอ่านะ แต่คุยกะพิมก็รุ้สึกดีน่ะ ขอบคุณมาก ... แต่วันนี้เรื่องที่แย่ที่สุดก็ตอนหยิงคุยกับนิลไง เหมือนว่าหยิงรู้สึกตัวเองขึ้นมาทันทีเชียวหละว่าหยิงเป็นคนเลวอ่ะ มันก็จริงใช่มั้ยนิล นิลแค่ไม่กล้าบอกหยิงตรงตรงใช่มั้ย หยิงก็แค่อยากบอกนิลว่า คนเราแต่ละคนมันไม่เหมือนกันหรอกน่ะ วิธีแก้ปัญหาของแต่ละคนมันก็ไม่เหมือนกัน คนเราทุกคนมันต้องมีส่วนดีแล้วก็ส่วนไม่ดีกันทั้งนั้นแหละ อีกอย่างอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ที่ปูบอกกุ๊กไปตรงตรงมันก็ดีแล้วน่ะหยิงว่า จะได้ไม่ต้องมาคอยนั่งนินทากันลับหลังอีก อีกอย่างนึ่งถ้าไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันอ่ะ ไม่มีทางเข้าใจหรอกว่ามันเป็นยังไง นิลอาจจะคิดว่ามันไม่มีอะไรแย่เลยซักนิดก็ได้ ทำไมต้องว่ากุ๊กแรกขนาดนั้นด้วยจริงมั้ย หยิงเข้าใจอยู่น่ะนิล ว่ามันแรง นิลถามหยิงว่าถ้าหยิงเป็นปูหยิงจะทำยังไง หยิงก็จะทำแบบที่หยิงเป็นอยู่ทุกวันนี้ไง หยิงก็หลบหลบเลี่ยงเลี่ยงเอา หยิงจะไม่พูดตรงตรงหรอกเพราะกลัวว่ากุ๊กจะรับไม่ได้ อีกอย่างหยิงไม่ได้ไม่ชอบกุ๊กขนาดจะต้องพูดออกไปแบบนั้นด้วย นี่มันก็คือวิธีการของหยิง แต่กับปูแล้ว มันก็ต่างกันออกไป เพราะปูเป็นคนนิสัยแบบนั้น แต่หยิงก็พอจะเข้าใจนิลอยู่ นิลอ่ะไม่อยากให้เพื่อนทะเลาะกันใช่มั้ย มันก็เป็นความคิดที่ดีนะ ที่จะประณีประนอมกันอ่ะ แต่มันจะได้ผลหรอ หยิงไม่รู้น่ะ อ่ะ สรุปว่าวันนี้หยิงเองแหละที่ผิด หยิงไม่ห้ามเพื่อนเอง หยิงเป็นเพื่อนที่เลวมากสำหรับปูและอาจจะเป็นเพื่อนที่เลวที่สุดเท่าที่เพื่อนทุกคนเคยรู้จักมาเลยก็ได้... หยิงเสียใจน่ะสำหรับทุกอย่าง 

edit @ 21 Feb 2010 16:13:09 by .::. นศ.ภ.Stitch .::.

อาทิตย์นี้เริ่มต้นขึ้นด้วยวันอังคาร เพราะว่าวันจันทร์มันปิดไป ชดเชยวันลงประชามติอ่ะ วันอังคารอาจจะไม่ได้สอบ แต่ก็ได้ทำ Benzyl เขียนถูกปล่าวว่ะเนี้ย ทำไมไม่รู้เหมือนกันว่าผลิตภัณฑ์ที่ออกมามันไม่เหมือนเพื่อน หยิงคิดว่ามันต้องไป substrate ก็คือ Benzoin แน่ๆเลย... วันพุธสอบ Microbiology ค่ะ สอบย้อม Gram ไม่ค่อยจะยากเลย แต่คิดไม่ออกอ่ะ ย้อมก็ถูก บอกลักษณะอะไรต่างๆก็ถูกหมดเลย ยกเว้นอย่างเดียวที่ไม่ถูกก็คือ ชื่อ bacteria อิอิ แล้วที่ถูกมาทั้งหมดจะมีประโยชน์มั้ยเนี้ย แต่ตอบอะไรก็ไม่โง่ ( ควาย ) เท่า Bacillus Diphtheriae เห่อ ชื่อนี้มันมีที่ไหนกัน เรียนมากไปท่าจะประสาทแล้วตรู ตอนเย็นก็มีประชุม 5 ชั้นปี มีเภสัชกรพี่คฑามาแนะนำ หรือจะเรียกว่าอะไรดีหละ มันเป็นแบบว่าเค้ามีเกมส์มาให้เล่น มาสอนให้เรารู้จักตัวตนที่แท้จริงของเรา แล้วก็ดึงพลังที่มีอยู่ในตัวของเราออกมาใช้อ่ะ แล้วตอนสุดท้ายอ่ะ ผลลัพธ์ของเรามันได้คุณธรรมด้าน ความอ่อนหวาน อ่ะ อยากจะบ้าตาย มันตรงข้ามกับชีวิตหยิงมากมากเลย อิอิ ตลกดีอ่ะ อิอิ... วันพฤหัสบดี ไม่มีสอบจ้า แต่ตอนบ่ายเข้า lab Parasite ไปดูพยาธิมา อยากอ้วกว่ะ ๕๕๕ เลิกๆไม่พูดต่อแล้ว กินข้าวไม่ลง ... วันศุกร์ วันนี้อ่ะสอบ สองคาบแรกเลยไม่ไปเรียน ที่จริงก็นอนอยู่หอ ไม่ได้ไปเกร็งความรู้อะไรกับคนอื่นเค้าเลย วันนี้สอบ Pharmaceutic I ตื่นเต้นมากมากเลย สอบ Basic Tecnique ได้การกรอง แล้วสอบทำยาได้ Clorpheniramine maleate ( ยาแก้แพ้น่ะ ) ให้ตายเหอะตื่นเต้นเกินเหตุ ดีนะที่ได้อาจารย์เอกพลสุดหล่อ ( ที่ปรึกษาหยิงเอง ) ใจดีมากมาก ถ้าได้อาจารย์คนอื่นนะคงโดนหักคะแนนจนติดลบไปแล้วอ่ะ ในที่สุดก็ได้ยาน้ำออกมา ไม่มีตะกอน แต่มันไม่ค่อยอร่อยเลยอ่ะ เลยวิจารณ์ไปว่าสีกับกลิ่นเข้ากันได้ดีแล้ว แต่ควรเติม Citric acid เพิ่มเข้าไปนิสนึ่ง เพราะมันไม่ค่อยจะเปรี้ยวซักเท่าไหร่ สรุปก็คือรสมันอ่อนอ่ะ อิอิ... แค่นี้ก่อนนะเก็บกดมาหลายวันแล้ว อิอิ โอม ชานติ

...ก่อนอื่นเรื่องซวยของดิฉันเริ่มตั้งแต่ตอนเช้าค่ะ เพราะป้าที่รับผ้าไปซักแกไม่มาส่งมา ซวยไปไม่มีกระโปรงใส่ ต้องไปค้นกระโปรงตัวเก่ามาใส่ ความซวยขั้นที่สองก็คือลืมกุญแจ มันมีทั้งกุญแจรถและกุญแจห้องรวมกัน อ่ะ ในใจคิดว่าไม่เป็นไร เพราะว่ามีโทรศัพท์ ดังนั้นหยิงก็เริ่มคิดเลย โทรหาพิมทันที บอกให้พิมมารับ หยิงนั่งรอนานสองนานสามนานพิมก็ไม่มาซะทีเลยอ่า แต่แล้วก็มีโทรศัพท์มาของพิมนั่นเอง พิมบอกว่าพิมอยู่ที่คณะ ( คือพิมคิดว่าหยิงอยู่คณะแล้วอ่ะ เพราะมาหาหยิงที่หอรอบนึ่งแล้วไม่เจอ ) แต่สุดท้ายพิมก็ต้องกลับมารับหยิงที่หอเหมือนเดิม ...อยากจะขอบคุณเพื่อนจริงๆที่อุตส่าห์วุ่นวายมารับ ที่จริงพิมไปเรียนตั้งแต่แรกก็จะดีหรอก กลับมารับหยิงเลยเหลือเวลาเรียนไปแค่ครึ่งชั่วโมงเองอ่ะ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ... วันนี้เรียนปรุงยา ทำ paracetamol syrup อ่ะ อยากจะบอกว่ามันรสชาติแปลกๆ กลิ่นมะนาว สีเขียว เด็กมันจะกล้ากินมั้ยเนี้ย อิอิ .... พอตอนจะกลับอ่ะพิมก็มาส่งแล้วหยิงไปเอากุญแจสำรองที่สำนักงานหอ ขึ้นไปครั้งแรกเปิดไม่ได้ค่ะ ลงมาเปลี่ยนรอบที่สองก้เปิดไม่ได้เหมือนเดิมค่ะ รอบที่สามพี่เค้าเลยให้มาทั้งพวงเลยอ่ะ เปิดยังไงก้เปิดไม่ได้ ก็เลยโทรไปหาจิ๋วให้จิ๋วมาเปิดให้ ก็เปิดได้สรุปก็คือกุญแจที่ไปเอามามันไม่ใช่ห้องของหยิงอ่ะจ๊ะ ตอนเอาไปคืนยังไปบอกพี่เค้าอีกว่ากุญแจมันผิด ที่ไหนได้เพิ่งนึกออกมาไปเอามาผิดหอ ที่แท้ไปเอาของหอ 3 มา ทั้งๆที่ตัวเองอยู่หอ 2 ฮาจริงจริง แล้วตอนเย็นก็ไปเล่นปิงปองกับน้ำที่คณะ แล้วก็ไปกินบะหมี่กะเจ๊นาง.... จบจ้า

วันศุกร์ที่ผ่านมา... ไปเรียนสองวิชา แล้วก็กลับบ้านง่ะ ไปถึงบ้านแม่มารับอ่ะ แล้วก็รีบบอกหยิงทันทีว่า "พ่อสั่ง" ให้หยิงไปกับแม่ด้วย ซึ่งตอนนั้นหยิงอารมณ์เสียทันทีคับ เพราะว่าไม่ชอบให้ใครมาสั่ง แล้วหยิงก็ไม่พูดกับแม่อีกเลย พอถึงตอนไปรับพ่อ พ่อก็ถามแม่ว่าแม่บอกหยิงยังเรื่องนั้นอ่ะ (หยิง งง คับ เรื่องไรหรอ ??) แม่บอกว่า น้าตาย แล้วอ่ะ แค่นั้นแหละน้ำตาไม่รู้มันมาจากไหนมากมาย แม่บอกว่าน้าผูกคอตายที่สวนของเรา มันตรงกับวันอังคาร ที่พ่อกับแม่ไม่ยอมบอกหยิงแต่แรกก็เพราะว่ากลัวหยิงจะคิดมาก สรุป หยิงก็คิดมากเหมือนเดิม หยิงก็ไปวันศุกร์อ่ะ ไม่ทันได้ไปไหว้ศพเลย เพราะเผาไปตั้งแต่วันพฤหัสแล้ว ใจแม่อ่ะคงแตกสลายไปแล้วอ่ะหยิงคิดน่ะ น้องชายตัวเองทั้งคนนี่น่า...จบไปเรื่องนี้ หลังจากที่เล่าไปแม่ก็ไปเตรียมงานที่โรงเรียน วันเสาร์ก็ไป วันอาทิตย์วันแม่ ใครใครก็คงไดพักผ่อนอยู่บ้านอยู่กับครอบครัว แต่วันนี้ไม่ได้มีพิเศษแค่เป็นวันแม่อ่ะดิ๊ แต่มันเป็นวันเกิดพ่อหยิงด้วย แต่ว่ามันมีงานพ่อกับแม่ก็ต้องไปทำงาน เหนื่อยมากมากเลย ตั้งแต่หยิงเกิดจนโตมาขนาดนี้อ่ะ หยิงเพิ่งรู้จริงจริงว่าแม่ทำงานหนักขนาดนี้ ทั้งที่วันก่อนแม่ก็ไปจัดการเรื่องงานศพของน้า วันนี้ก็ต้องมาจัดงานที่โรงเรียนอีก แม่ไม่ค่อยได้พักผ่อนเลยด้วยซ้ำไป เง้อ~~ แม่จ๋า นู๋ขอโทษที่งอแง แต่ที่โรงเรียนแม่มันก็น่ารำคาญจริงจริงอ่ะ ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบแม่ต้องจัดการหมดเลย แม่จ๋าลูกสัญญาว่า ลูกจะเป็นคนดีของแม่น่ะ ถึงลูกจะเป็นผู้หญิงเก่งได้ไม่เท่าแม่ แต่ลูกก็จะไม่ให้มีใครมาว่าแม่ว่าเลี้ยงลูกไม่ดีได้ เพราะแม่เลี้ยงนู๋ดีที่สุดแล้ว และนู๋ก็ภูมิใจที่สุดที่ได้เป็นลูกของแม่~~

วันนี้อ่ะ... สอบเสร็จเป็นวันที่สองแล้ว ก็ยังไม่หายเหนื่อยเลย ทั้งๆที่จริงแล้วตอนสอบก็ไม่ได้ขยันสอบซักเท่าไหร่อ่ะนะ มันก็คงจะสมควรแล้วหละมั้ง ถ้าคะแนนสอบออกมามันจะไม่ดี อิอิ แต่ม่ะเป็นไรหรอก เราไม่ซีเรียส (รึปล่าว ) เมื่อเช้าเบนซ์โทรมาบอกว่าเอาเสื้อกีฬามหาลัยโลกมาให้ด้วยแหละ อิอิ หยิงล้อเล่นนะแต่ได้มาจริงจริง ดีใจจังเลย เย้เย้ วันนี้บ่ายนี้แหละพิมก็ชวนออกไปสัมภาษณ์งาน ที่จริงหยิงไม่อยากไปเลยนะ เพราะหยิงไม่ถนัดที่จะไปขายของซักเท่าไหร่แต่ไม่เป็นไรหรอก ให้ไปเป็นเพื่อนก็ได้อยู่น่ะ ...เพราะ ฉันจะไปกับเธอ~~ วันพรุ่งนี้ก็จะได้กลับบ้านแล้วดีใจจังจะได้เจอพ่อแม่ แล้วก็เพื่อนๆเก่าทั้งหลายด้วยนะจ้า อ่า อ่า เย็นนี้เพื่อนๆที่คณะแล้วก็รวมถึงหยิงด้วยจะไปเลี้ยงน้องกันอ่ะ อยากเอากล้องไปถ่ายรูปจังเลยจะดีมั้ยหน้อ แป๊บน่ะ ถามจอยก่อน ...... จอยบอกว่าก็ดี okey งั้นเอาไปเลยจ้า พอแล้วดีกว่า ไม่รูจะบ่นไรดี คิดไรก็ไม่ค่อยจะออกเลยช่วงนี้ บ๊ายบาย

วันเสาร์อ่ะ กลับบ้านมาด้วยแหละ ดีใจมากเลยที่ได้เจอพ่อกะแม่ แต่เรื่องเสียใจก็คือกล้องหายอ่ะ เสียดาย เสียใจ เสียสุขภาพ เสียอนาคตมากเลย แต่พ่อกะแม่ก็ให้กำลังใจลูกคนนี้อีกแล้ว พ่อแม่บอกว่าไม่เป็นไรหรอกลูก หายก็ให้มันหายไป แสดงว่ามันไม่อยากอยู่กับเราแล้ว ดีแล้วที่คนไม่เป็นอะไร ของหายก็ซื้อใหม่ได้ แต่ถ้าคนเป็นอะไรมันซื้อกลับมาได้ไม่เหมือนเดิม ตอนนี้มีหน้าที่เรียนก็ตั้งใจเรียนไปก่อน เงินทองมันของนอกกายเดี๋ยวก็หาใหม่ได้เห่อ~~ ขอบคุณพ่อกับแม่จริงจริง ไม่รู้จะหาคำไหนมาเปรียบได้แล้วอ่ะ ไม่รู้ว่าลูกคนนี้จะทำให้พ่อแม่ภูมิใจได้หรือปล่าว ... > > > "เพื่อนรัก รักเพื่อน" > โปรดอย่าถามฉันเลย ว่าจะมีไหมใคร ที่จะห่วงจะรักเธอด้วยหัวใจ ในแบบที่เธอมี ในว่าเธอไม่มอง คนใกล้ๆ สักที ฉันนั้นเจ็บรู้ไหมใกล้แบบนี้ แต่เหมือนไม่มีค่าเลย ตัวฉันเอง ก็กลัวเหมือนกัน ถ้าเธอรู้ว่าทุกคำ ที่ฉันพูดไปว่ารักกัน ไม่ใช่คำนั้น ที่เธอต้องการ เมื่อเพื่อนรัก กลายเป็นว่ารักเพื่อน ฟังแล้วดูเหมือน ว่าใกล้กัน จริงๆ แล้วคำนั้น มันห่างไกล เมื่อความรักฉันเป็นเหมือนอากาศ ที่คอยเคียงข้างเธอเรื่อยไป ไม่เคยเห็นเลยใช่ไหม ว่าใครรักเธอ ในว่าตัวฉันเอง ก็ไม่เคยมั่นใจ ว่าตัวเองจะดีได้มากมาย อย่างใจเธอต้องการ เหมือนความรักที่มี ความสัมพันธ์เนิ่นนาน นั้นได้จุดกันไว้แค่เส้นบางๆ ฉันไม่กล้าข้ามไป ตัวฉันเอง ก็กลัวเหมือนกัน ถ้าเธอรู้ว่าทุกคำ ที่ฉันพูดไปว่ารักกัน ไม่ใช่คำนั้น ที่เธอต้องการ เมื่อเพื่อนรัก กลายเป็นว่ารักเพื่อน ฟังแล้วดูเหมือน ว่าใกล้กัน จริงๆ แล้วคำนั้น มันห่างไกล เมื่อความรักฉันเป็นเหมือนอากาศ ที่คอยเคียงข้างเธอเรื่อยไป ไม่เคยเห็นเลยใช่ไหม ว่าใครรักเธอ เมื่อเพื่อนรัก กลายเป็นว่ารักเพื่อน ฟังแล้วดูเหมือน ว่าใกล้กัน จริงๆ แล้วคำนั้น มันห่างไกล เมื่อความรักฉันเป็นเหมือนอากาศ ที่คอยเคียงข้างเธอเรื่อยไป ไม่เคยเห็นเลยใช่ไหม ว่าใครรักเธอ ไม่เคยเห็นเลยใช่ไหม ว่าใครรักเธอ

ในที่สุดเรื่องที่มันอัดอั้นตันใจก็ได้ประทุขึ้นมาอีกทีเมื่อคืนนี้เอง อิอิ แต่ดีจังเลย เราคิดว่าตัวเองโชคดีมากเลยน่ะที่มีเพื่อนที่เราไว้ใจอยู่ข้างข้าง ดีจังดีจัง มีคนให้ปรึกษาด้วย ขอบคุณมากมายเลยน่ะ ในที่สุดก็ได้รู้แล้วว่าตัวเราที่แท้จริงอ่ะเป็นอะไรกันแน่ .... ที่จริงอ่ะสับสนอยู่ตั้งนานแล้ว ห้าห้าห้า เมื่อวานอ่าไปห้องพิมมา พอเปิดประตูแค่นั้นแหละ รีบบอกเราทันทีเลยว่าไปดู Harry มาอ่ะ โห... ดีใจด้วยนะ - -" ดีใจด้วยจริงจริง ที่ได้ไปดูกับกรุงอ่ะ เห่อ ที่จริงมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกบัเราเลยอ่านะ ตอนนี้เริ่มจะไม่อยากดูแล้วอ่ะ พูดจริงจริงน่ะ หยิงจะไม่รู้สึกอะไรเลยอ่ะถ้าตอนเย็นเย็นพิมไม่ชวนเค้าไปอ่ะ เห่อ ก็ช่างมันเหอะ เค้าก็คงไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้หรอก จริงมั้ย ??? ไม่รู้ง่ะ ต่อไปก็... ตัวใครตัวมันแล้วกัน จะไม่เอามาคิดให้มันวุ่นวายสับสนอีกแล้ว ( จะทำได้มั้ยหละเนี้ย ) อิอิ ดูดิจะสอบแล้วอ่า แต่ว่ายังไม่ได้อ่านหนังสือเลย อ่อ จะว่ายังไม่อ่านเลยก็คงไม่ได้ ขอพูดว่าอ่านแล้วแต่ยังไม่ถึงไหนมากกว่า มันไม่ค่อยมีสมาธิเลยอ่ะ อีกอย่างนะช่วงนี้ก็ไม่ค่อยจะสบายด้วยดิ เพื่อนยิ่งถามอยู่ว่าทำไมช่วงนี้โทรมโทรม มันโทรมมากเลยหรองาย นี่ก็ครั้งแรกนะเนี้ยของการมาเล่นในห้องคอมคณะเภสัชศาสตร์ ไม่นึกเลยว่าบรรยากาศมันจะอบอุ่นไม่เป็นส่วนตัวแบบนี้ งงป่าววะ ก็คือว่า จะทำไรก็ไม่ค่อยจะกล้าทำเท่าไหร่ไง เหมือนมีคนมาจ้องมองเราอยู่ตลอดเวลาเลยอ่า งั้นเอาไว้แค่นี้ก่อนน่ะ เด๊วจาไปเรียนต่อแล้ว

เมื่อวานวันเกิดพิม...ว่าจะมาอัพแต่ไม่มีเวลา เลยมาขออัพย้อนหลังแล้วกันนะ คืนวันที่ 6 จนถึงเช้าวันที่ 7 เอาตอนคืนวันที่ 6 ก่อนก็แล้วกันนะ หลังจากกลับมาจากคณะเราก็รีบไปปริ้นรูปให้พิมอ่ะ แล้วก็ออกไปกินข้าวกับนิล พอเสร็จก็ไปเลือกของขวัญ เลือกอยู่หลายร้านอ่ะ ( เกรงใจนิลมากมากเลยที่ต้องรอ แต่ก็ขอบคุณนะจ้า ) สรุปสุดท้ายก็เลยไปได้ Ultraman ตัวไม่ใหญ่มากอ่ะ เค้าว่ากำลังน่ารักเลย ตอนห่ออ่าดิ๊... มานใหญ่มากมากเลย กระดาษก็ไม่รู้จะเอาสีอะไร ก็ไม่รู้ว่าพิมชอบสีอะไรนิน่า ถามก็ไม่บอก ( บอกแต่ชอบสีเหมือนอยู่นั่นแหละ - -" ) สรุปออกมาเลยได้สีม่วง ห้าห้าห้า พอถึงหอพิมมันยังไม่หกทุ่มน่ะ เลยเอาไปฝากไว้ห้องน้องขวัญก่อน แล้วไปส่งนิล กลับมาอีกรอบไปเอาของอยู่ห้องน้องขวัญ ก็ไม่กล้าเอาไปให้เองอ่า เลยให้น้องเป็นคนเอาไปให้ เราแอบดูอยู่อ่าก็ให้พิมทำหน้าตาเพิ่งตื่นมาเชียว... พอกลับหอมาซักพัก นุ่นกับกิปโทรมา.. ชวนไปแฮปพิม แต่เราไม่ได้ไปอ่า เพราะว่า ???? ก็เลยนอนทั้งทั้งที่อยากไปใจจะขาด ตื่นเช้ามากำลังจาไปอาบน้ำก็เห็นอะไรบางอย่างติดที่หน้าประตูห้อง... Special Thank ของ PimM นั่นเอง... เอามานั่งอ่าน อยู่ดีดีน้ำตามันก็ไหลออกมาเองอ่า จากนั้นก็นอนทั้งวันเลย พอตื่นมาอยู่ดีดีก็มีคนมาเคาะประตู กำลังจะออกไปด่า ที่ไหนได้ก็พิมอ่านะ คงจะชวนไปดู Freshy U. อ่ามั้งอื่มอื่มปายก็ปายจ้า ขอบ่นนิดนิด คือเค้าอ่าปวดหัวมากเลย แต่ก็ต้องไปอ่ะ แสดงตัวเป็นเพื่อนที่ดีไง อิอิ แต่ก็ดีแล้วหละ ออกไปดูอะไรสวยสวยงามงาม กลับมาก็ตีหนึ่งกว่ากว่าแล้วอ่า นอนเลยแล้วกัน เมื่อเช้า เมื่อเช้า ตื่นไม่ทันไปตักบาตรเลย ของให้น้องรหัสก็ไม่ได้เอาไป สรุปคือไปแต่ตัว พี่ขอโทษด้วยนะจ่ะน้องกิ๊ก อิอิ เด๊วตอนเย็นเจอกัน - -"

เฮ้อ.. วันนี้อ่าเศร้าที่สุดเลย ทำไมเป็นแบบนี้ ( ที่จริงก็รู้อยู่อ่านะว่าทำไม ) มันเป็นวันที่ไม่เหมือนทุกทุกวันที่ผ่านมา ทำไมต้องมาเป็นเอาวันนี้ด้วยก็ไม่รู้ เรียนไม่รู้เรื่องเลยอ่า เค้าจะคิดว่าเราโกรธเค้ามั้ย เรื่องเมื่อคืน แต่อยากบอกเค้าไปมากเลยนะว่าเราอ่าไม่ได้โกรธอะไรเค้าเลย แต่มันผิดอยู่ที่เราเอง มันผิดที่ฐานะของเราในตอนนี้ด้วยแหละ มันจะไม่เป็นแบบนี้ ถ้าเราไม่ได้เจอกัน .... วันนี้เราต้องขอโทษด้วยนะที่เราเปลี่ยนไป ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยจะร่าเริงเหมือนเดิม เหมือนที่เธอเคบบอกว่าเราเป็นคนที่อารมณ์ดีอ่า แต่รู้ไรปล่าวจริงจริงแล้วมันไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอก เราทำไปก็ตอนที่ได้อยู่ใกล้ใกล้เธอแค่นั้นแหละ วันนี้อ่ะขอโทษจริงจริง และอาจจะเป็นอีกหลายวันด้วย ในเมื่อจิตใจมันยังยอมรับไม่ได้อ่ะ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เรา ขอบคุณที่คอยเป็นเพื่อนเราเสมอ ขอบคุณที่สอนให้เรารู้ว่าเวลาทำอะไรก็ต้องทำให้สุดสุด... ขอให้สมหวังในความรักน่ะ