วันนี้รู้สึกไม่ค่อยดีเลยอ่ะ ที่จริงก็รู้สึกไม่ดีมาหลายวันแล้วหล่ะ เฮ้อ.. มันก็พูดกันยากนะโว๊ยเพื่อนของแบบนี้อ่ะ คนนั้นก็เพื่อน คนนี้ก็เพื่อน แต่ความเป็นจริงแล้วเราก็ต้องอยู่ข้างเพื่อนคนที่เราสนิทกว่าเสมอแหละ เฮ้อ เฮ้อ เฮ้อ ขอถอนหายใจหลายหลายทีเถอะน่ะ วันนี้อ่ะเรื่องที่ปูไปว่ากุ๊กอ่ะ หยิงผิดมากเลยใช่มั้ยหละที่หยิงไม่ห้ามปูอ่ะ หยิงมันเป็นเพื่อนที่ไม่ดีนิน่า เพื่อนที่ดีเค้าต้องพูดว่า อย่าไปว่ากุ๊กเลยปู ให้คิดถึงใจเค้าใจเรา ถ้าเราโดนบ้างจะเป็นยังไง ใช่ปล่าว ขอโทษทีนะเพื่อนเพื่อนที่หยิงไม่ได้พูดแบบนั้นอ่ะ แต่กลับไปยุให้ปูบอกกุ๊กไปเร็วเร็วเลยอ่ะ แต่เพื่อนจะรู้มั้ยว่าเป็นหยิงอ่ะมันลำบากใจแค่ไหน คนกลางอ่ะมันวุ่นวายจริงจริงน่ะ อีกคนก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ใจร้านเหมือนเด็กเด็ก แถมยังเจ้าคิดเจ้าแค้นอีก ส่วนอีกคนก็กลัวแต่คนอื่นจะโกรธตัวเอง วุ่นวาย เรื่องมาก แล้วจะให้หยิงเอาเรื่องของเพื่อนสองคนมาเล่าไปเล่ามาเหมือนนกสองหัวหรอ เห่อ ไม่มีทางซะหรอก ... เมื่อวานหยิงก็กลัวกิปจะไม่เข้าใจหยิงอยู่น่ะ กิปคงต้องคิดว่าหยิงเข้าข้างปูแน่แน่เลย แต่หยิงอยากบอกว่าเมื่อวานหยิงไม่ได้เข้าข้างปูน่ะ แต่วันนี้อ่ะหยิงเข้าข้างปู ที่เมื่อวานหยิงพูดเหมือนเข้าข้างอ่ะ ก็แค่อยากให้เพื่อนมองปูดีขึ้นแค่นั้น สรุปง่ายง่ายก็คือหยิงไม่อยากให้เพื่อนมองปูไม่ดีอ่ะ ... หลังจากที่ได้เสื้อรุ่นสีไมโล ( เขียวซะ ) ก็นัดไปกินข้างที่กังใหม่ พอหยิงไปไม่เจอใครหยิงอ่ะตกใจมากเลยน่ะ นึกว่าไม่มีใครอยากจะคุยกับหยิงแล้วซะอีก ตอนแรกว่าจะกลับแล้วหละ แต่อยู่ดีดีพิมก็มา แล้วเจ๊นางก็โทรมาบอกว่าเปลี่ยนร้าน มันก็ทำให้หยิงรู้สึกดีขึ้นบ้างอ่านะ แต่คุยกะพิมก็รุ้สึกดีน่ะ ขอบคุณมาก ... แต่วันนี้เรื่องที่แย่ที่สุดก็ตอนหยิงคุยกับนิลไง เหมือนว่าหยิงรู้สึกตัวเองขึ้นมาทันทีเชียวหละว่าหยิงเป็นคนเลวอ่ะ มันก็จริงใช่มั้ยนิล นิลแค่ไม่กล้าบอกหยิงตรงตรงใช่มั้ย หยิงก็แค่อยากบอกนิลว่า คนเราแต่ละคนมันไม่เหมือนกันหรอกน่ะ วิธีแก้ปัญหาของแต่ละคนมันก็ไม่เหมือนกัน คนเราทุกคนมันต้องมีส่วนดีแล้วก็ส่วนไม่ดีกันทั้งนั้นแหละ อีกอย่างอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ที่ปูบอกกุ๊กไปตรงตรงมันก็ดีแล้วน่ะหยิงว่า จะได้ไม่ต้องมาคอยนั่งนินทากันลับหลังอีก อีกอย่างนึ่งถ้าไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันอ่ะ ไม่มีทางเข้าใจหรอกว่ามันเป็นยังไง นิลอาจจะคิดว่ามันไม่มีอะไรแย่เลยซักนิดก็ได้ ทำไมต้องว่ากุ๊กแรกขนาดนั้นด้วยจริงมั้ย หยิงเข้าใจอยู่น่ะนิล ว่ามันแรง นิลถามหยิงว่าถ้าหยิงเป็นปูหยิงจะทำยังไง หยิงก็จะทำแบบที่หยิงเป็นอยู่ทุกวันนี้ไง หยิงก็หลบหลบเลี่ยงเลี่ยงเอา หยิงจะไม่พูดตรงตรงหรอกเพราะกลัวว่ากุ๊กจะรับไม่ได้ อีกอย่างหยิงไม่ได้ไม่ชอบกุ๊กขนาดจะต้องพูดออกไปแบบนั้นด้วย นี่มันก็คือวิธีการของหยิง แต่กับปูแล้ว มันก็ต่างกันออกไป เพราะปูเป็นคนนิสัยแบบนั้น แต่หยิงก็พอจะเข้าใจนิลอยู่ นิลอ่ะไม่อยากให้เพื่อนทะเลาะกันใช่มั้ย มันก็เป็นความคิดที่ดีนะ ที่จะประณีประนอมกันอ่ะ แต่มันจะได้ผลหรอ หยิงไม่รู้น่ะ อ่ะ สรุปว่าวันนี้หยิงเองแหละที่ผิด หยิงไม่ห้ามเพื่อนเอง หยิงเป็นเพื่อนที่เลวมากสำหรับปูและอาจจะเป็นเพื่อนที่เลวที่สุดเท่าที่เพื่อนทุกคนเคยรู้จักมาเลยก็ได้... หยิงเสียใจน่ะสำหรับทุกอย่าง

อาทิตย์นี้เริ่มต้นขึ้นด้วยวันอังคาร เพราะว่าวันจันทร์มันปิดไป ชดเชยวันลงประชามติอ่ะ วันอังคารอาจจะไม่ได้สอบ แต่ก็ได้ทำ Benzyl เขียนถูกปล่าวว่ะเนี้ย ทำไมไม่รู้เหมือนกันว่าผลิตภัณฑ์ที่ออกมามันไม่เหมือนเพื่อน หยิงคิดว่ามันต้องไป substrate ก็คือ Benzoin แน่ๆเลย... วันพุธสอบ Microbiology ค่ะ สอบย้อม Gram ไม่ค่อยจะยากเลย แต่คิดไม่ออกอ่ะ ย้อมก็ถูก บอกลักษณะอะไรต่างๆก็ถูกหมดเลย ยกเว้นอย่างเดียวที่ไม่ถูกก็คือ ชื่อ bacteria อิอิ แล้วที่ถูกมาทั้งหมดจะมีประโยชน์มั้ยเนี้ย แต่ตอบอะไรก็ไม่โง่ ( ควาย ) เท่า Bacillus Diphtheriae เห่อ ชื่อนี้มันมีที่ไหนกัน เรียนมากไปท่าจะประสาทแล้วตรู ตอนเย็นก็มีประชุม 5 ชั้นปี มีเภสัชกรพี่คฑามาแนะนำ หรือจะเรียกว่าอะไรดีหละ มันเป็นแบบว่าเค้ามีเกมส์มาให้เล่น มาสอนให้เรารู้จักตัวตนที่แท้จริงของเรา แล้วก็ดึงพลังที่มีอยู่ในตัวของเราออกมาใช้อ่ะ แล้วตอนสุดท้ายอ่ะ ผลลัพธ์ของเรามันได้คุณธรรมด้าน ความอ่อนหวาน อ่ะ อยากจะบ้าตาย มันตรงข้ามกับชีวิตหยิงมากมากเลย อิอิ ตลกดีอ่ะ อิอิ... วันพฤหัสบดี ไม่มีสอบจ้า แต่ตอนบ่ายเข้า lab Parasite ไปดูพยาธิมา อยากอ้วกว่ะ ๕๕๕ เลิกๆไม่พูดต่อแล้ว กินข้าวไม่ลง ... วันศุกร์ วันนี้อ่ะสอบ สองคาบแรกเลยไม่ไปเรียน ที่จริงก็นอนอยู่หอ ไม่ได้ไปเกร็งความรู้อะไรกับคนอื่นเค้าเลย วันนี้สอบ Pharmaceutic I ตื่นเต้นมากมากเลย สอบ Basic Tecnique ได้การกรอง แล้วสอบทำยาได้ Clorpheniramine maleate ( ยาแก้แพ้น่ะ ) ให้ตายเหอะตื่นเต้นเกินเหตุ ดีนะที่ได้อาจารย์เอกพลสุดหล่อ ( ที่ปรึกษาหยิงเอง ) ใจดีมากมาก ถ้าได้อาจารย์คนอื่นนะคงโดนหักคะแนนจนติดลบไปแล้วอ่ะ ในที่สุดก็ได้ยาน้ำออกมา ไม่มีตะกอน แต่มันไม่ค่อยอร่อยเลยอ่ะ เลยวิจารณ์ไปว่าสีกับกลิ่นเข้ากันได้ดีแล้ว แต่ควรเติม Citric acid เพิ่มเข้าไปนิสนึ่ง เพราะมันไม่ค่อยจะเปรี้ยวซักเท่าไหร่ สรุปก็คือรสมันอ่อนอ่ะ อิอิ... แค่นี้ก่อนนะเก็บกดมาหลายวันแล้ว อิอิ โอม ชานติ

...ก่อนอื่นเรื่องซวยของดิฉันเริ่มตั้งแต่ตอนเช้าค่ะ เพราะป้าที่รับผ้าไปซักแกไม่มาส่งมา ซวยไปไม่มีกระโปรงใส่ ต้องไปค้นกระโปรงตัวเก่ามาใส่ ความซวยขั้นที่สองก็คือลืมกุญแจ มันมีทั้งกุญแจรถและกุญแจห้องรวมกัน อ่ะ ในใจคิดว่าไม่เป็นไร เพราะว่ามีโทรศัพท์ ดังนั้นหยิงก็เริ่มคิดเลย โทรหาพิมทันที บอกให้พิมมารับ หยิงนั่งรอนานสองนานสามนานพิมก็ไม่มาซะทีเลยอ่า แต่แล้วก็มีโทรศัพท์มาของพิมนั่นเอง พิมบอกว่าพิมอยู่ที่คณะ ( คือพิมคิดว่าหยิงอยู่คณะแล้วอ่ะ เพราะมาหาหยิงที่หอรอบนึ่งแล้วไม่เจอ ) แต่สุดท้ายพิมก็ต้องกลับมารับหยิงที่หอเหมือนเดิม ...อยากจะขอบคุณเพื่อนจริงๆที่อุตส่าห์วุ่นวายมารับ ที่จริงพิมไปเรียนตั้งแต่แรกก็จะดีหรอก กลับมารับหยิงเลยเหลือเวลาเรียนไปแค่ครึ่งชั่วโมงเองอ่ะ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ... วันนี้เรียนปรุงยา ทำ paracetamol syrup อ่ะ อยากจะบอกว่ามันรสชาติแปลกๆ กลิ่นมะนาว สีเขียว เด็กมันจะกล้ากินมั้ยเนี้ย อิอิ .... พอตอนจะกลับอ่ะพิมก็มาส่งแล้วหยิงไปเอากุญแจสำรองที่สำนักงานหอ ขึ้นไปครั้งแรกเปิดไม่ได้ค่ะ ลงมาเปลี่ยนรอบที่สองก้เปิดไม่ได้เหมือนเดิมค่ะ รอบที่สามพี่เค้าเลยให้มาทั้งพวงเลยอ่ะ เปิดยังไงก้เปิดไม่ได้ ก็เลยโทรไปหาจิ๋วให้จิ๋วมาเปิดให้ ก็เปิดได้สรุปก็คือกุญแจที่ไปเอามามันไม่ใช่ห้องของหยิงอ่ะจ๊ะ ตอนเอาไปคืนยังไปบอกพี่เค้าอีกว่ากุญแจมันผิด ที่ไหนได้เพิ่งนึกออกมาไปเอามาผิดหอ ที่แท้ไปเอาของหอ 3 มา ทั้งๆที่ตัวเองอยู่หอ 2 ฮาจริงจริง แล้วตอนเย็นก็ไปเล่นปิงปองกับน้ำที่คณะ แล้วก็ไปกินบะหมี่กะเจ๊นาง.... จบจ้า